itio

ĭtĭo, ōnis, f. [eo],

• a going, walking, travelling: itiones crebrae, Ter. Phorm. 1012: de obviam itione ita faciam, ut suades, Cic. Att. 11, 16, 1: quaeris quod cogitem de obviam itione, id. ib. 13, 50, 4: reditum ac domum itionem dari, id. Div. 1, 32, 68.

itio, ōnis, f. (eo), das Gehen, itio ad priorem dominum, Varro r. r. 1, 17, 3: domum itio, Cic. de div. 1, 68 (vgl. domuitio die Stelle aus den Tragikern, in der R.² ebenf. domum itio liest, doch s. dort n. cr.): Plur., itiones crebrae, Ter. Phorm. 1012: anticipationes itionum, Arnob. 3, 13. – ➳ Vgl. obviamitio.

itio [CL] , the act of going. inter crebras regum minas ac repulsas atque ~ones frequentes ad apostolicam Rome reclamationem Gosc. Transl. Aug. 41A; ‘in creditum ire’: in creditum ~o, si non in juris effectu sed in facto accipias, convertibilis est cum mutui datione, sc. si re in creditum eas Vac. Lib. paup. 109; posito quod omnis ~o qua itur ad ecclesiam sit mala Neckam SS IV 25. 15; in continua ~one a priori ad posterius Siccav. PN 162.

ĭtĭō, ōnis, f. (eo), action dʼaller : Cic. Att. 11, 6, 1 ; 13, 50, 4 ; domum itio Cic. Div. 1, 68, [v. reditio ] la possibilité dʼaller dans sa patrie || pl., allées et venues : Ter. Phorm. 1012.

itio , onis. f. (eo.)
往。路。

Suggest a Translation
See an image

itiō ōnis, f

• I-, a going, walking, travelling: itiones crebrae, T.: reditum ac domum itionem dari.