iumentarius
jūmentārĭus, a, um, adj. [jumentum],
- of or belonging to draught-cattle (post-class.): mola, worked by draught-cattle, Dig. 33, 7, 26, § 1: contubernium, Ap. Met. 9, 13, 1.
iūmentārius, a, um (iumentum), zum Zugvieh gehörig, Zugvieh-, molae, von Zugtieren getriebene, Iavolen. dig. 33, 7, 26. § 1: contubernium, Apul. met. 9, 13 in.: medicus, Corp. inscr. Lat. 6, 9510 u. 10, 6493. – subst., iūmentārius, iī, m., der Zugviehhalter, Anspänner, collegium iumentariorum, Corp. inscr. Lat. 6, 9485; 10, 6493, 10 u. 11, 4749. Vgl. Gloss. ›iumentarius, κτηνοτρόφος‹.
See: jumentarius
Asinaio, conduttor di asini. Stat. Bonon. ann. 1250-67. tom. I. pag. 104 :
Et sï Iumentarius ero, non accipiam ultra vigesimam
mensuram, nec pro meo labore sive ratione accipiam a domino iumentorum ultra sextam
mensuram ; - et paulo post : Et ego qui blavam habebo tenear dare
vigesimam Iumentario, vel id quod convenero, si ad summam trituraverit. Ab his
locis non solummodo Iumentarii notio latissime patet, sed etiam merces, quæ ei dabatur pro
frumenti tritura. .