iustificator
justĭfĭcātŏr, ōris, m. [justifico],
- he who justifies (eccl. Lat.), August. de Spir. et Lit. 26; id. ib. 29.
iūstificātor, ōris, m. (iustifico), der Rechtfertiger, Augustin. de spir. et litt. 26 u. 29; in Ioann. epist. ad Parth. 1, 8.
See: justificator
Rogerius
filius Boni Justificator Curialis, apud Ughellum tom. 6. pag. 143. 145. Liber
Ramesiæ sect. 188 : Will. Rex Angl. H. Camerario et Justificatoribus suis,
omnibusque suis fidelibus Norff. salutem. Inquirite per Comitatum quis justius hujusmodi
forisfacturam haberet tempore patris mei, sive Abbas Ramesiæ, sive antecessor Will. de
Albineio, etc.