laetabilis
laetabilis, joyful, glad, gladsome
laetābĭlis, e, adj. [laetor],
- joyful, glad, gladsome (class.): quid habet ista res aut laetabile, aut gloriosum? Cic. Tusc. 1, 21, 49: nihil laetabile, id. ib. 4, 17, 37: factum, Ov. M. 9, 255: sidus alicui, Val. Fl. 6, 606.— Comp., Mamert. Genethl. 18.
laetābilis, e (laetor), erfreulich, Cic. u.a. – Compar., quanto hoc est laetabilius ac melius, quod etc., Claud. Mam. genethl. 18, 3.
nec aliquid dicat ei nuncius ~e, acceptabile, risibile
credentes ‥ ipsum [sc. Deum ] ‥ esse mitabilem, irascibilem, placabilem, tristabilem, ~em aut passibilem
lætābĭlis, e (lætor), qui cause de la joie, agréable, heureux : Cic. Tusc. 1, 49 ; 4, 37 ; Ov. M. 9, 256 || -lior Mamertin. Gen. Maxim. 18.
laetābilis e, adj.
- laetor, joyful, glad, gladsome: nihil: factum, O.