larus
lărus (lăros), i, m., = λάρος,
- a ravenous sea-bird, perh. the mew, Vulg. Lev. 11, 16; id. Deut. 14, 15; cf.: larus, λάρος, Gloss. Philox.
larus, ī, m. (λάρος), ein Seevogel, etwa Möwe, Vulg. Levit. 11, 16; deuter. 14, 15.
~us,meau [sim. ], GlM 35. 5 WW [10‥]
~um,hragra [] heron
~us ‥ G.ralle [? ]water-rail
ibi milvi, ibi accipitres, ibi ~i, ibi herodii
lărus, ī, m. (λάρος), mouette [oiseau] Vulg. Levit. 11, 16 ; Gloss. Phil.
Animal tam in terra quam in aqua,
volat enim et natat ; (noe et vole, in Glossis Lat. Gall. Sangerm.) parva
avis, ut fertur, nigra et pinguis, semper habitans juxta aquas : nec potest
longe volare ; unde et agiles homines frequenter eam capiunt. Joh. de Janua.
inter aves prohibitas memoratur Larus hians, pro homine avido et rapace. Vide Gesneri Historiam avium et Lexicon Martinii.
lărus, i, m.: gabbiano Vulg.