larvatus
lārvātus, altlat. immer lāruātus, a, um (larva, larua), von einem Gespenste (bösen Geiste) besessen, behext, Plaut. Men. 890. Plaut. fr. bei Serv. Verg. Aen. 6, 229 u. bei Non. 44, 28.
lārvātus et lārŭātus, a, um, p. p. de larvo.
Masqué:
Rmus D. Cardinalis de
Columna Larvatus equo cum tribus aliis cardinalibus etiam
Larvatis per plateam discurrens. (Diar. Burchardi, an. 1487. p.
240.)