litteratus
litteratus, lettered, learned, liberally educated
Could not find litteratis in Logeion dictionaries.
litteratis neuter dative plural, feminine ablative plural, feminine dative plural, masculine dative plural, masculine ablative plural, neuter ablative plural of litteratus
littĕrātus (lītĕr-), a, um, adj. [littera], lettered, i. e.
- I Lit., marked with letters, branded: ensiculus, Plaut. Rud. 4, 4, 112 (1156): securicula, id. ib. 115 (1159): urna, id. ib. 2, 5, 21 (478): laminae, Ap. Met. 3, 17, 15; laciniae auro litteratae, id. ib. 6, 3, 13; servus, a branded slave, Plaut. Cas. 2, 6, 49 (401); cf.: homunculi frontes litterati, Ap. Met. 9, 12, 15.—
- II Transf.
- A Learned, liberally educated: Canius nec infacetus et satis litteratus, Cic. Off. 3, 14, 58: et litteratus et disertus, id. Brut. 21, 81; id. Mur. 7, 16: servi, id. Brut. 22, 87: quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior, Sen. Q. N. 4, 13, 1.—Esp. of the learned expounders of the poets: quem litteratissimum fuisse judico, Cic. Fam. 9, 16, 4: appellatio grammaticorum Graecā consuetudine invaluit: sed initio litterati vocabantur, Suet. Gram. 4.—
- B Of or belonging to learning, learned: quid est enim dulcius otio litterato, learned leisure, Cic. Tusc. 5, 36, 105: senectus, id. Brut. 76, 265: labor, Ap. Apol. 4, p. 276, 8.—Hence, adv.: lit-tĕrātē.
- 1 With plain letters, in a clear hand: rationes perscriptae scite et litterate, Cic. Pis. 25, 61.—
- 2 Transf.
- a To the letter, literally: litterate respondere, Cic. Harusp. Resp. 8, 17.—
- b Learnedly, scientifically, elegantly, cleverly: scriptorum veterum litterate peritus, learnedly, critically skilled, Cic. Brut. 56, 205: belle et litterate dicta, clever sayings, id. de Or. 2, 62, 253.—Comp.: litteratius Latine loqui, Cic. Brut. 108, 28.
litterātus, a, um (litterae), I) mit Buchstaben bezeichnet, Plaut.: dah. gebrandmarkt, Plaut. u. Apul. – II) schriftkundig, gelehrt, wissenschaftlich gebildet, servus, Cic.: Canius nec infacetus et satis litteratus, Cic.: ut (architectus) litteratus sit, Vitr.: litteratus Graecis et Latinis librarius, Corp. inscr. Lat. 11, 1236: quibus (ineptiis) nec quisquam fit litteratior nec melior, Sen.: si te litteratissimum putas, Cornif. rhet.: pueri litteratissimi, Nep. – bes. v. Kritikern u. Grammatikern, Cic., Suet. u.a. (vgl. Mart. Cap. 3. § 229 u. dazu Kopp): iudices litterati (in einem gelehrten Streite), Vitr. – übtr., otium, gelehrte Muße, Cic. Tusc. 5, 105.
littĕrātus, (12) a, um (litteræ), ¶ 1 marqué de lettres, portant des caractères : Pl. Rud. 1156 ; Apul. M. 3, 17 ¶ 2 instruit, qui a des lettres : Cic. Off. 3, 58 ; Br. 81 || relatif aux lettres, savant : litteratum otium Cic. Tusc. 5, 105, loisir studieux ; -tior Sen. Nat. 4, 13, 1 ; -issimus Cic. de Or. 3, 43 || subst. m. litteratus, interprète des poètes, critique : Suet. Gramm. 4.
- 1. van letters voorzien; (v. slaven) gebrandmerkt; — adv. -ē (a) in duidelijke letters, duidelijk; (b) letterlijk, woordelijk;
- 2. geletterd, geleerd, erudiet [servus]; ➤ litteratius Latine loqui correcter; lanius nec infacetus et satis ~; quibus ineptiis nec litteratior fit quisquam nec melior (Sen.);
- 3. (v. niet-lev.) aan de wetenschap gewijd [otium].
litterātus (līter-) adj.with sup.
- littera, lettered, learned, liberally educated: Canius satis litteratus: homines litteratissimi: otium, learned leisure: senectus.