litteratorius
littĕrātōrĭus (lītĕr-), a, um, adj. [litterator],
- grammatical: eruditio, Tert. Idol. 10.—The fem. not to be used as a substantive: grammatice litteratura est, non litteratrix, quemadmodum oratrix: nec litteratoria, quemadmodum oratoria, Quint. 2, 14, 3.
litterātōrius, a, um (litterator), grammatisch, eruditio, Tert. de idol. 10: professio, Prisc. ad Iul. ep. 3. p. 2, 15 H. – subst., litterātōria, ae, f., die Grammatik, Sprachkunst, Quint. 2, 14, 3 (der dieses Wort aber tadelt).
~eratoriis apicibus(v.
grande mihi prestat refrigerium ~teratoria confabulatio tua
juratoriam et ~teratoriam cautionem
vobiscum vive vocis habere colloquium, vel saltem ~teratorium
rex Anglie securitatem ~eratoriam accepit a nobilibus
per ~teratorium warantum nostrum
certificacionem ‥ ~eratoriam
propter ‥ preces dominorum ~eratorias
Petrus de Aqua Alba captus Herefordensis malitiose fecit sibi ~eratorias falsas et obligavit in curia Romana fore omnes domos magnas religionis in Anglia, illis nescientibus nec consentientibus
in omnibus disciplinis ~eratoriae artis eruditissimum
~eratoria pallebat disciplina
inter monachas enutritae sunt. et tam ~eratoriam artem quam bonorum observantiam morum edidicerunt
Hiero ‥ ~teratorio insistens studio
littĕrātōrĭus, a, um, littéraire : Tert. Idol. 10 || subst. f. litteratoria, la grammaire : Quint. 2, 14, 3.