macellus
măcellus, a, um, adj. dim. [1. macer; cf.: ut in his macer, macriculus, macellus; niger, nigriculus, nigellus, Varr. L. L. 8, § 79 Müll.; cf. Paul. ex Fest. s. v. altellus, p. 7 Müll.],
- rather meagre: homo, Lucil. ap. Non. 136, 32.
măcellus, i, m., v. macellum init.
1. macellus, a, um (Demin. v. macer, s. Paul ex Fest. 7, 12), etwas mager, homo, Lucil. 242. Varro LL. 8, 79. Mart. 10, 96, 9.
2. macellus, ī, m. = macellum, Pompon. com. 38.
1 măcellus, a, um (macer), un peu maigre : Lucil. Sat. 242 ; Varro L. 8, 79 ; cf. P. Fest. 7, 12.
2 măcellus, ī, m. , c. macellum : Mart. 10, 96, 9.
Quod
in eisdem villis et etiam aliis a dicta civitate infra milliare circumferentialiter
situatis non debeat haberi taberna aliqua, nec aliquis operarius nocivus civitati,
sicuti pistores, carnifices, sartores et fabri, et præcipue in Cirla ubi taberna ab
antiquo habita quatuor Macellis est exempta.Banqui seu Macelli pro carnibus scindendis,
etc. Vide infra Massellus.Statuimus amodo Macellus Judæorum sit a
Macello fidelium separatus, ne carnes a Judæis judaico more maccatas et forcatas, etc.
macellovenum exponit. Charta ann. 1356. in Reg. 84. Chartoph. reg. ch. 569 :
Pedagia sive
leudas, Macellos, forgia, corrogia, albergua et alias quascumque possessiones et bona...
concessimus.