mantile
mantīle and mantīlĭum, v. mantele.
mantīle, s. mantēle.
Vas escarium, in veteri Glossar. ex Cod. reg. 521. Latinis vero Linteum est ad abstergendas manus ; unde nostris
Linceux, Mantiz, nappes et autres
linges. Est et telæ cujusdam, forsan mantilibus aptæ, nomen, in aliis Lit. ex
Reg. 137. ch. 8. ann. 1389 : Jehan Charle de Besournay avoit pris environ douze
aulnes de toille, appellée Mantis.Remigiæ cochlearia tria, quæ meo sunt nomine titulata, Mantile ipsius,
quod habeo Feriale, transcribo.Mapparius. Vide in hac voce.