marculus
Could not find martulum in Logeion dictionaries.
martulum masculine genitive plural, masculine accusative singular of marculus
marcŭlus or martŭlus, i, m. dim. [marcus],
- a small hammer, a hammer (ante-class. and post-Aug.): malleus vocatur, quia dum quid calet et molle est, caedit et producit: marcus, malleus major: et dictus marcus, quod major sit ad caedendum, et fortior: marcellus mediocris: marculus malleus pusillus, Isid. Orig. 19, 7, 2; Lucil. ib.: tegulas invenit Cinyra, et metalla aeris, item forcipem, martulum, vectem, incudem, Plin. 7, 56, 57, § 195: alii caelo et marculo gemmulas exsculpunt, Front. ad Caes. 4, 4, 3 Mai.: aerariorum marculi, Mart. 12, 57, 6.
1. marculus, ī, m. (Demin. v. marcus), ein Hämmerchen, kleiner Hammer (vgl. Isid. orig. 19, 7, 2), Lucil. 1165. Fronto ad Marc. Caes. 4, 3. p. 65, 8 N. Mart. 12, 57, 6. – Nbf. martulus, ī, m., Plin. 7, 195. – Nbf. martellum. ī, n., Gloss. III, 23, 22.
indigent etenim quampluribus, plumbo viz. cum appendiculo, regula, livello, immo ~is acriter incidentibus
fragmentis vero que latomi de informi lapide ~is evulserant
ut ‥ delatoris nostri ‥ dentes caninos tanquam martulo ferreo sive malleo confringamus
apparet ictus in torque magnus, quasi ferreo ~o factus
fabrica, pir, forceps, follis, marcollus [ME: ], et incusmarchel
marcŭlus, ī, m. , dim. de marcus : Isid. Orig. 19, 7, 2 ; Plin. 7, 195 ; Mart. 12, 57, 6.
..... negant vitam Ludimagistri mane, nocte pistores, Ærariorum Marculi die toto.
Martulumscripsit Plinius lib. 7. Hist. Natur. Est autem
Marculusdiminutivum a
Mercus 1.
Marco, Monetæ minutioris species. Barel. serm. in fer. 2. hebd. 4. Quadrag. :
Et omnis ludus qui inititur fortunæ,... sicut de illo qui occisus est pro uno
Marculo Mantuæ.