martyr
martyr, yris, comm., = μάρτυρ,
- a witness; esp. one who by his death bears witness to the truth of the Christian religion, a martyr (eccl. Lat.): salvete flores Martyrum, Prud. Cath. 12, 125; Vulg. Apoc. 17, 6 —In fem.: Perpetua, fortissima martyr, Tert. Anim. 55.
martyr, yris, c. (μάρτυρ), der Zeuge; dah. wer als Zeuge der Wahrheit der christlichen Religion stirbt, der Märtyrer, die Märtyrerin, Eccl . – ➳ Genet. Plur. martyrorum, Corp. inscr. Lat. 5, 6186: u. marturorum, Corp. inscr. Lat. 8, 7924.
~yr, testis
~yr Grece, testis Latine; inde hec martyra
per my [i.~e. μ ] scribuntur hujusmodi: ~yr quod est testis
a wyttnesse , testis, martir
pauca ‥ de persecutione, de sanctis ~yribus, de diversis haeresibus ‥ dicere conamur
martires ad theatrum traduntur reste ligati
persecutio ‥ caedibus ~yrum incessabiliter acta est
corpora namque locis sic sunt inventa sub isdem / martyribusque piis digno conduntur honore
qui ‥ pro Christo moritur ecclesia teste ~yr habetur
nam quicumque pro justicia patitur, martir est, id est testis justicie, assertor cause Christi
passio Sancti Ypoliti †matris [l. martyris ]
ad altare S. Blasii, martheris
ubi corpora sanctorum Adriani sociorumque ejus marthirum pro Christi fide ab infidelibus ‥ marthirizatorum sepeliuntur
Cantuariensis ecclesie dignitates, quas gloriosus ~yr rubricaverat sanguine suo
~yr insignis pravas regni consuetudines ‥ extirpando
~yr Domino consecratur
martўr, yris, m. f. (μάρτυρ), martyr, martyre : Prud. Cath. 12, 125 ; Vulg. Apoc. 17, 6.
Martyres seu testes ideo vocati sunt, quia
propter testimonium Christi passiones sustinuerunt, et usque ad mortem pro veritate
certaverunt. S. August. lib. 22. contra Faustum cap. 76 : Per quorum
confessiones, passiones et mortes hoc Deo placuit attestari, Martyres appellantur, qui
Latine testes interpretantur. Ammianus lib. 22 : Ædes illis exstruerentur
ut reliquis, qui deviare a Religione compulsi, pertulere cruciabiles pœnas, ad usque
gloriosam mortem intemerata fide progressi, et nunc Martyres appellantur. Idem
lib. 27 : Hos enim, quos interfici tanquam noxios jubes, ut Martyres, id est,
divinitati acceptos, colit Religio Romana. Ubi legendum censuerim
adscriptos.
Martyribus et Confessoribus Jesu Christi. Et Epist. 12 :
De hoc, et ad Clerum, et ad Martyras, et Confessores literas
feci. Epist. 15 : Literas feci, quibus Martyres et Confessores consilio
meo, quantum possem, ad Dominica præcepta revocarem. Sic et Epist. 20. 23. 52.
et 69. In Concilio Carthaginensi quidam Confessorum, quidam
Martyrumtitulis donantur. Sed et aliis locis Martyres a Confessoribus distinguit Cyprianus, videturque innuere Martyres vocari, qui usque ad effusionem sanguinis pro Christo passi erant, licet superstites, nec consummato martyrio, cum
Confessoresdicerentur, qui sola voce constanter Christum confessi essent, de quibus agit Epist. 30. Idem Luciano scribens Epist. 22 :
Nunc carissime, jam inter Martyres deputande. Epist. 25 :
Contigit hic per tormenta consummari martyria. Epist. 30 : Illud
præterea vellemus addiscere, si Martyres non propter aliud Martyres fiunt, nisi ut non
sacrificantes teneant Ecclesiæ usque ad effusionem sanguinis sui pacem. Fatendum
tamen interdum utrumque nomen confundere, verbi gratia, dum Aurelium, Celerinum, et
Numidicum, quamvis tormenta passos, Confessoresvocat.
Martyrumappellatione donat etiam interdum Ecclesia viros sanctitate illustres, qui non pro confessione nominis Christi, sel alia quavis ratione mortem perpessi sunt, verbi gratia a latronibus, aut viris impiis cæsi. Ejusmodi sunt S.