melodus
mĕlōdus, a, um, adj., = μελῳδός,
- pleasantly singing, melodious (post-class.): virgines, Aus. Prof. 15, 8: carmen, Prud. Cath. 9, 2.—Hence, subst.: mĕlōda, ae, f., a melody: lyricae melodae, Ven. Carm. 9, 7, 13.
melōdus, a, um (μελῳδός), gesangreich, melodisch, virgines, Auson. prof. (XVI) 16, 8. p. 65 Schenkl: pulsus (Plur.), Sidon. epist. 9, 16 v. 45: carmen, Prud. cath. 9, 2.
in clericos bene ~os inconsiderate provida
cum dextera pars sonum ~um personaret inclytis vocibus, tum sinister jubilando organicis desudabat laudibus
melus, dulcis, quod et ~us et melicus dicitur
mĕlōdus, a, um (μελῳδός), mélodieux : Aus. Prof. 15, 8.
Te fabulantem non Ulysses linqueret,
Liquit canentes qui Melodas virgines.
Milo Monachus Elnonensis lib. 2. Vitæ S. Amandi cap. 1 :
In caulisque jubes sacris astare Melodos.
Cantat dulcisonus pro virginitate Melodus.
Melodipotissimum apud Græc. Byzantinos appellati fuerint, attigimus in Notis ad Alexiadem.
Da puer plectrum choreis
Ut canam fidelibus,
Dulce carmen et Melodum,
Gesta Christi insignia.
S. Radbodus Episc. Carm. in S. Suibertum Episc. :
Hic tibi suavisonum pagit, vir sancte, Melodum.
Cur mihi injungis lyricas Melodas.
Sidonius lib. 9. Epist. 15 : Melodis insonare pulsibus, id est,
concentibus suavibus.