miserandus
miserandus, lamentable, deplorable, pitiable, touching, affecting
Frieze-Dennison Vergil
miserandus , a, um: to be pitied, 11.259; p., unhappy, 6.882; wretched, 3.591; deplorable, direful, 3.138. (miseror)
Could not find miserande in Logeion dictionaries.
miserande adverb, neuter vocative singular, masculine vocative singular of miserandus
miserande present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of miseror
mĭsĕrandus, a, um, P. a., v. miseror fin. 1.
miserandus, a, um (miseror), bejammerns-, beklagenswert, kläglich, ut aliis miserandus, aliis irridendus esse videatur, Cic.: Niobe invidiosa suis, at nunc miseranda vel hosti, Ov. – v. Lebl., fortuna, Sall.: haec mihi videntur misera atque miseranda, Cic.: miserandum in modum, auf klägliche, jämmerliche Art, Cic. – mit 2. Supin., haec indigna miserandaque auditu, Liv. 6, 37, 1.
mĭsĕrandus, (11) a, um, de miseror : digne de pitié [pers.] : Cic. de Or. 1, 169 || déplorable [choses] : Cic. Cat. 4, 12 ; Prov. 5.
miserandus
adj.
- P. of miseror, lamentable, deplorable, pitiable, touching, affecting: aliis miserandus, aliis inridendus: Heu! miserande puer!V.: haec mihi videntur misera atque miseranda: manus Priamo, V.: fortuna, S.: miserandum in modum, pitiably: haec miseranda auditu, L.: miserande iaceres, Ni, etc. (i. e. miserandus), V.