miserandus
miserandus, lamentable, deplorable, pitiable, touching, affecting
Frieze-Dennison Vergil
miserandus , a, um: to be pitied, 11.259; p., unhappy, 6.882; wretched, 3.591; deplorable, direful, 3.138. (miseror)
Could not find miserandumque in Logeion dictionaries.
miserandumque neuter nominative singular, neuter accusative singular, neuter genitive plural, neuter vocative singular, masculine genitive plural, masculine accusative singular of miserandus
miserandumque present passive gerundive plural, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of miseror
mĭsĕrandus, a, um, P. a., v. miseror fin. 1.
miserandus, a, um (miseror), bejammerns-, beklagenswert, kläglich, ut aliis miserandus, aliis irridendus esse videatur, Cic.: Niobe invidiosa suis, at nunc miseranda vel hosti, Ov. – v. Lebl., fortuna, Sall.: haec mihi videntur misera atque miseranda, Cic.: miserandum in modum, auf klägliche, jämmerliche Art, Cic. – mit 2. Supin., haec indigna miserandaque auditu, Liv. 6, 37, 1.
mĭsĕrandus, (11) a, um, de miseror : digne de pitié [pers.] : Cic. de Or. 1, 169 || déplorable [choses] : Cic. Cat. 4, 12 ; Prov. 5.
miserandus
adj.
- P. of miseror, lamentable, deplorable, pitiable, touching, affecting: aliis miserandus, aliis inridendus: Heu! miserande puer!V.: haec mihi videntur misera atque miseranda: manus Priamo, V.: fortuna, S.: miserandum in modum, pitiably: haec miseranda auditu, L.: miserande iaceres, Ni, etc. (i. e. miserandus), V.