monos
monon [? l. monou ], unius
~os Grece, unus Latine
inde super tractum, fac demptum quod notat unum; / si monos, dele; sit ibi cifra post nota supra(
impar si fuerit hic unum deme priori, / inscribens quinque, nam denos significabit / monos predictam(
M. Domini C quater quadraginta monos patet annus(
monomachia interpretatur duellum a †mons [v. l. monos ], quod est unus, et mochios quod est pugna, quasi pugna unius altera
Si qua contumacia inter
Principem (i. Episcopum) et Monon ejus, per discordiam aliquam orta sit,
non rejiciat pastor gregem suum in dispersionem, nec oves pastorem fugiant, sed invicem
pacificentur. Chronicon Novaliciense lib. 6. pag. 643. de quodam Monacho
obedientiario : Tunc Monos acephalus ait, etc.
Mille Dei carnis Monos centum minus annis
Ista domus clari fundatur Geminiani.
Id est, ann. 1099. Alia ex Chronico Magdeburgensi MS. apud Jo. Henricum
Meibomium :
Post M. postque duo CC. post nonaginta Monosque,
Harlinberg capitur, moritur Rex, Dux superatur.