monosyllabus
mŏnŏsyllăbus, a, um, adj., = μονοσύλλαβος,
- monosyllabic (post-Aug.): VOX, Mart. Cap. 3, § 269; 5, § 520.—As subst., a monosyllable: mŏnŏsyllabon, i, n. (sc. verbum), Aus. Idyll. Lit. Monosyll. 13: monosyllaba, sc. verba, Quint. 9, 4, 42; Mart. Cap. 3, § 294.
notandum quoque nomina monosillaba quaedam esse quae in obliquis casibus ‥
pronomen ~um ‥
in versibus igitur monosillabarum dictionum nimietas precavenda, ne vel totus versus vel ejus major pars ex monosillabis constiterit dictionibus
quando diccio monosillaba incipit per S, solet rotundari, exempli gracia, sum, si, se, set, et similia
nomen monosillabum impositum in quo sunt sex littere varie conglobate, sc. ‘stirps
haec sunt quae in ~is producuntur, in disyllabis autem et trisyllabis vel in ceteris polysyllabis corripiuntur
dic duo quae moveant totas monosyllaba lites [sc. est, non ]
nichil ‥ significacionis per ipsam discernatur in ipsa, nullus erit accentus nisi necessitatis causa, cum monosillaba fuerit, aut differencie causa
omnis ~a apud Latinos modernos acuitur de se
secundum equipollens terminare potest in spondeo trium sillabarumi cum monosillabo sibi adjecto ‥: ‘per presentes’