muginor
muginor, to ponder, brood, hesitate
Could not find muginandum in Logeion dictionaries.
muginandum present passive gerundive singular, present passive gerundive plural, present passive gerundive plural, present active gerund singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular, present passive gerundive singular of muginor
mūgĭnor, āri,
- v. dep., to dally, trifle, hesitate, delay (rare but class.): muginari est nugari et quasi tarde conari, Paul. ex Fest. p. 147 Müll.: muginamur, Lucil. ap. Non. 139, 6; Att. ib. 139, 7: dum tu muginaris, cepi consilium domesticum, Cic. Att. 16, 12, 1.—In the collat. form, mūsĭnor, āri: dum ista (ut ait M. Varro) musinamur. Plin. H. N. prooem. § 18.
mūginor, ārī (mūgio), laut murmeln, brausen, aquae ita muginantur hodie, Atta com. 4. p. 160 R.2 – übtr., über etw. sich hin und her besinnen, brüten (vgl. Paul. ex Fest. 147, 1), muginamur molimur subducimur, Lucil. 294: dum tu muginaris (darüber brütest), Cic. ad Att. 16, 12 in.: m. allg. Acc. (= darüber, worüber), haec muginatus, Amm. 28, 1, 51 (nach der Spur der Handschrn.): ea, quae non diutius muginandum, Gell. 5, 16, 5. – Dass. mūsinor, ārī (muso = musso), mit allg. Acc.: dum ista musinamur, Varro bei Plin. nat. hist. praef. § 18.
See: muginari
mūgīnor, ārī, ¶ 1 intr., ruminer, réfléchir [longtemps, en perdant son temps, cf. P. Fest. 147 ] : Lucil. d. Non. 139, 6 ; Cic. Att. 16, 12, 1 ¶ 2 tr., Gell. 5, 16, 5 ; [avec la forme musinor ] Varr. d. Plin. pr. 18.
mūginor —, ārī, dep.
- mugio, to ponder, brood, hesitate: dum tu muginaris.