necubi
necubi, that nowhere, lest anywhere
nĕcŭbi, adv. [ne alicubi],
- that nowhere, lest anywhere (not in Cic.). itaque faciunt lapide stratā, ut urina necubi in stabulo consistat, Varr. R. R. 2, 2, 19; so, ut necubi, Col. 2, 18, 4: dispositis exploratoribus, necubi Romani copias transducerent, Caes. B. G. 7, 35; Liv. 22, 2, 3; 25, 33, 9; Suet. Aug. 46; 86; Luc. 9, 1059.
nēcubi, damit nicht irgendwo, Caes. b. G. 7, 35, 1 u.a.: ut necubi, Scriptt. r. r.
nēcŭbī (13) et nēcŭbĭ (ne, cubi), pour éviter que... quelque part : Cæs. G. 7, 35, 1 ; Liv. 22, 2, 3.
- 1. opdat niet ergens; opdat niet ooit;
- 2. (Laatl.) of niet nergens.
nēcubi
adv.
- ne+* cubi (ubi), that nowhere, lest anywhere: cavere, necubi hosti opportunus fieret, S., Cs., L.