orbicularis
orbĭcŭlāris, e, adj. [orbiculus],
- circular, orbicular, an appellation of a plant: herba, App. Herb. 17; cf. Marc. Emp. 4.
orbiculāris, e (orbiculus), kreisrund, Marc. Emp. 4.
~is ‥ motus ad solam primo refertur animam
an motus ~is sit naturalis vel voluntarius
coguntur converti in naturam siccitatis motum faciendo ~em, sc. versus centrum
processus ‥ vitalis spiritus linearis est animalis et naturalis ~is
motus localis quidam et linearis sive rectus et quidam ~is sive circularis
usque ad ~is perfectionis rotunditatem [lune ]
figura ‥ ~is in corporibus
de duabus ~ibus fenestris: prebentes gemine jubar orbiculare fenestre, / ecclesie duo sunt oculi
per quantitates ‥ eorum in seipsis simul et intelligo eorum figuram ~em de qua considerat astronomus
erat structura ejus [sc. fortalicii ] ~is, plus continens in diametro quam jactus lapidis quo vulgus nostrum in Anglia se solet ad limites recreare
crux una bene deaurata ~is cum ymagine Salvatoris
casula ‥ de albo diaspero ~i opere quasi ex leonibus
in ~ibus(v.
herba ~is ‥slite
ciclaminus, i. terre malum, vel aristologia rotunda vel ~is
†calaminos, i. ~is
~is, i.slite
~is,erthnote, dyllenote, halswort
~e,clote
oribiculare, A.clete
orbĭcŭlāris, is, f. (orbiculus), cyclamen : M. Emp. 4.