paredrus
parchedris, ministris
parethris, ministeriis [? ministris ]
parethis, ministris
prefatum praestigiatorem pluribus phantasiis per demonicam virtutem quam ~um vocant populum decipientem invenit
paraedri sunt mali genii
paredum, prestigium; parchredis, prestigiis
1 păredrus (-os), a, um (πάρεδρος), qui assiste qqn : Tert. Anim. 28.
dæmoniacam
virtutem. Rufinus lib. 2. Hist. Eusebianæ cap. 14 :
Is urbem Romam
ingressus, utens adminiculo adsistentis sibi et adhærentis dæmoniacæ virtutis, quam
Paredrum vocant, etc. Ex eo Ordericus Vitalis lib. 2. in Actis S. Petri Apost.
pag. 387 : Præfatum præstigiatorem pluribus phantasiis per dæmoniacam virtutem,
quam Paredrum vocant, populum decipientem invenit, etc. Eusebii verba sunt :
Ἐπιβὰς δὲ τῆς Πωμαίων πόλεως συναιρομένης αὐτῷ τὰ μεγάλα τῆς
ἐφεδρευόυσης ἐνταῦθα δυνάμεως, ἐν ὀλίγῳ τοσοῦτον τὰ τῆς ἐπιχειρήσεως ἤνυστο, ὡς καὶ
ἀνδριάντος ἀναθέσει πρός τῶν τῇδε οἷα Θεὸν τιμηθῆναι. Vide Tertull. lib. de
Anima cap. 28. Henr. Valesium ad Eusebium lib. 4. cap. 7. Salmasium ad Hist. August. et
Joann. Bapt. Cotelerium linguæ Græcæ Professorem regium ad Clementin. Homil. 2. cap. 30.
ubi de Spiritibus ParedrosBattiadis laudat Fulgentius Placiades de Virgiliana continentia.