pectare
Pagare, ex
Pactare, pactum seu tributum solvere, præstare. Vox olim Hispanis familiaris, qui et
peytaredicebant. Charta Alboaceni Regis Mauri in Conimbra ann. Chr. 734. apud Sandovallium,
Ego ordinavi quod Christiani de meas
terras Pectent dupliciter quam Mauri, etc. Occurrit ibi non semel vox eadem, tametsi
prave scripta. Alia Aldegastri, filii Sylonis Regis Ovetensis, ann. 781. apud eumdem :
Et quanta calumnia fuerit, Pectent et emendent, etc. Charta Adefonsi
Regis Aragon. æræ 1160. apud Oyhenartum : Et nullus homo qui vobis pignoraverit in
istos montes suprascriptos Pectabit mihi 60. sol. Alia æræ 1167 : Et
mando et concedo quod non Pectetis pedagium neque lesda. Alia Sanctii Regis
Navarræ : Et qui super hoc meum donativum fecerit vobis aliquam contrariam, perdat
meum amorem, et Pectabit mille solidos. Fori Jaccenses : Si quis
rapuerit, vel furatus fuerit oves vel capras, pro unaquaque Pectet novem. Vide
Foros Leirenæ, Histor. Segoviensem cap. 20. § 13. Biblioth. Cluniac. pag. 1435. et in
vocibus Pactum, Peitare.