perdele
prodele [v. l. perdele ]
Cum Walterus
serviens domini Eustacii abbatis de Flaii dormiret nocte quadam, audivit vocem de cœlo
semel, secundo, et tertio dicentem sibi, Vade et dic Henrico Regi Angliæ, In nomine
Christi Perdele, Endele ; et dic ei, quod ita faciat, et nisi fecerit, filii ejus et
ipse morte morientur..... Tempus vero in quo hæc visio contigerat, erat tunc quando
Publicani comburebantur in pluribus locis per regnum Franciæ, quod Rex nullo modo fieri
permisit in terra sua, licet ibi essent perplurimi. Forte a voce composita
Anglo-Sax. ert, et
deele, dividere. Vide Divisio 1.
Perdele, en dele!