pileati
qui inter eos generosi extabant, ex quibus eis
et Reges et Sacerdotes ordinabantur, ut ait Jornandes de Rebus Geticis cap. 5. Idem
cap. 11 : Elegit namque ex eis tunc nobilissimos prudentiores viros, quos
Theologiam instruens, numina quædam et sacella venerari suasit, nomen illis Pileatorum
contradens, ut reor, quia opertis capitibus tiaris, quos pileos alio nomine nuncupamus,
litabant. Adde Rodericum Toletan. lib. 1. de Rebus Hispan. cap. 15. Jornandi
concinit Aurelius Victor Schotti in Trajano : Primus, aut solus etiam vires Romanas
trans Istrum propagavit, domitis in provinciam Dacorum Pileatis Sacisque nationibus,
etc. Πιλοφόρους vocat Xiphilinus e Dione, ut
et Petrus Patricius in Excerptis de Legat. ubi de Dacis pag. 24 : Δεκέβαλος πρὸς Τραιανὸν πρέσβεις ἔπεμψε πιλοφόρους· οὗτοι γάρ εἰσι παρ᾽ αὐτοῖς
τιμιώτεροι. Πρότερον γὰρ κομήτας ἔπεμπον εὐτελεστέρους παρ᾽ αὐτοῖς δοκοῦντας
εἶναι. Ex quibus vulgus dumtaxat commatum fuisse colligitur, cui scilicet coma pro
pileo erat. Idipsum denique observat de Getis Dio Chrysost. orat. 71. Atque eo quidem
verbo usus videtur Paulinus in Carmine de
Et Geta currunt, et uterque Dacus,
Qui colit terræ medio, vel ille
Divitis multo bove Pileatus
Accola ripæ.
Gualterus Tervann. in Vita S. Caroli Comitis Flandr. C. S. Willelmum Notum Regem
Anglor. Pileaticognomine donatum fuisse ait : sed an quod Normannici Duces a veteribus istis
PileatisGotis genus ducerent, an vero quod ille pileo caput operire soleret, mihi incertum. Joannes Magnus
Pileatoset
fyanappellatos antistites sacrorum apud Gotthos scribit, fortassis a pileo vel tiara, integumento capitis, quo usi sunt Sacerdotes.