plana
plāna, ae, f. [plano],
- a plane (late Lat.), Arn. 6, 200.
plāna, ae, f. (plano), das Hobeleisen, runcinarum levigata de planis, Arnob. 6, 14.
plāna, æ, f. (plano), plane, doloire : Arn. 6, 14.
Quicumque vero Abbas sit
Senoniensis villicos, decanos, forestarios, scabinos, et etiam ecclesiarum S. Mauritii,
S. Joannis, de Plana, de Wipodi cella, matricularis ponet et deponet. HincTempore commotionum
gentium Planæ Patriæ contra regni Nobiles.Pro signo securis, dolabri, runcinæ, terebri, Planæ,
præmisso signo metalli, simula quod competentius possis operantem in eis.Planaexcolere, adæquare, Gall.
Quidam cum securibus ligna concidere, et dolatoriis Planare,
etc.Piana, Trabs, Gall.
De qualibet libra æstimationis cujuslibet Planæ pro exitu
denarii sex.Plaine, inter instrumenta artis veterinariæ recensetur, in Lit. remiss. ann. 1391. ex Reg. 141. Chartoph. reg. ch. 52 :
Une hachete, une gouge
quarrée, une Plaine,... iceulz ostilz l'exposant emporta
(de la boutique d'un marechal) . Plenne, pro Plane, dolabræ species, in aliis Lit. ann. 1414. ex Reg. 167. ch. 473 :
Certains ferremens à faire
pipes à vin, c'est assavoir un ferrement, appellé un fer de Plenne.