probator
probator, one who accepts, an approver
Could not find probatorque in Logeion dictionaries.
probatorque masculine nominative singular, masculine vocative singular of probator
prŏbātor, ōris, m. [probo],
- an approver (rare but class.): quid interest inter suasorem facti et probatorem? Cic. Phil. 2, 12, 29: rationis, id. Caecin. 29, 85: ingenii, Ov. P. 2, 2, 106: malorum improbator, bonorum probator, Ap. Deo Socr. 16.—
- II A trier, examiner (eccl. Lat.), Vulg. Jer. 20, 12.
probātor, ōris, m. (probo), der etw. gutheißt, billigt, der Gutheißer, Billiger, facti, Cic.: ingenii, Ov.: Ggstz., malorum improbator, bonorum probator, Apul. de deo Socr. 16.
cum sis largitor, doni non esto probator
in liberationibus Willelmi ~oris xxiij s.
et in liberationibus Ricardi ~oris et custodibus ejus xx s. et vj d.
cives Norwic’ suspenderunt ~ores qui arestati fuerunt apud Norwic’ et optulerunt se facturos probum nostrum
postea devenit ~or et cognovit totum et eosdem appellat quos Rogerus et eciam unum alium
cognovit idem Robertus quod ipse latro est et non est diaconus nec subdiaconus sicut ipse prius se fecit. et devenit ~or ad faciendum quinque duella
in expensis Johannis de Lintal ~oris circa ipsius armaturam quando pugnavit cum Ricardo de Hecham, quem devicit
melius est tibi recognoscere veritatem et devenire ~or, antequam per patriam sis convictus
duello ibidem inter eos percusso prefatus ~or devicit prefatum W.
tonsores monete nostre, ~ores communes et notorii latrones seu felones
devenit probator de diversis roberiis et feloniis(
in liberationibus Hunfr’ Pincewerre ~oris regis xxvj s. et iij d. et ob’
in liberatione ~oris regis et pro ipso ducendo et reducendo ad N. et L. xlix s.
quoniam igitur, objecto et probato criminis ejusdem reatu, vitam sibi salvare potest, et item quia ad regis utilitatem procul dubio fit quicquid ad regni pacem videtur accedere, regis ~or dicitur
prŏbātŏr, (15) ōris, m. (probo), approbateur, celui qui approuve, qui loue : Cic. Phil. 2, 29 ; Cæc. 85.
- 1. iem. die goedkeurt, aanbeveelt (m. gen.) [facti; ingenii];
- 2. onderzoeker, iem. die keurt, test (m. gen.) [ignobilitatis].
probātor ōris, m
- probo, one who accepts, an approver: facti: ingenii, O.