proclamator
proclamator, a crier, bawler
proclāmātor, ōris, m. [proclamo],
- a crier, bawler, vociferator, said of a bad advocate: non enim causidicum nescio quem neque proclamatorem aut rabulam hoc sermone nostro conquirimus, Cic. de Or. 1, 46, 202 Orell. (dub.; B. & K. clamatorem, ex conj. Ellendt).
prōclāmātor, ōris, m. (proclamo), der Ausrufer, Schreier, von einem schlechten Sachwalter, Cic. de or. 1, 202 zw. (Kayser u. Friedrich clamaror).
item pacatum ~ori domini regis pro feodo suo ij s.
Tibaldo ~ori xij d.
officium ~oris tam coram justiciariis nostris ‥ assignatis ‥ in comitatu Kanc’ quam coram vicecomite nostro ejusdem comitatus
in denariis solutis Jevan Coly, ~ori negociorum domini regis in magnis et parvis sessionibus et com[itatibus ] ibidem tentis et aliis negociis domini regis proclamand[is ]
nec marescallus nec ~or aliquis inter concives appareat, nisi de seipsis et ad voluntatem eorundem civium(
officium ~oris nostri coram nobis in banco nostro
officium hostiariorum et ~orum in scaccario nostro una cum domibus superedificatis vocatisle heven
prōclāmātŏr, ōris, m. , criailleur, criard : *Cic. de Or. 1, 202.
Proclamator audientiæ ibi, per diem viij.
denarios. Vide infra Provocator causarum.prōclāmātor ōris, m
- proclamo, a crier, bawler(of a bad advocate; dub.).