procreatio
procreatio, a begetting, generation
prōcrĕātĭo, ōnis, f. [procreo],
- a begetting, generation, procreation (class.): procreatio liberorum, Cic. Tusc. 1, 14, 31: hominum procreationes, id. Div. 2, 46, 96.—
- II Transf., that which is begotten, Vitr. 2, 9, 1.
prōcreātio, ōnis, f. (procreo), I) die Hervorbringung, Zeugung, liberorum, Cic. u. Hieron.: hominum, Cic. – II) meton.: a) das Erzeugnis, ut procreationes suas non perdat terra, Augustin. serm. 4 Mai. – b) insbes., die Leibesfrucht, Vitr. 2, 9, 1.
semen, per quod intelligitur ~o generationis, potest et de uno et de multis dici
inter senes ac steriles ~o nulla speratur
non avis in earum ~one unquam ovis incubat
quomodo vel sponsa censebitur, si filiorum ~oni non intendit?
coitus est viri ac mulieris commixtio ex utriusque naturali ac voluntaria conjunctionis actione cum spermatis emissione, fetus ~o, operis multa comitante delectatione
calor naturalis regnat interius qui est causa magni appetitus, et bone digestionis, et boni sanguinis ~onis
cum ‥ impossibile sit ipsos [sc. cives ] ‥ apud Burdegalam interesse dicta die assignata ad majorem et juratos inter ipsos ‥ procreandos, unde erit eis necessarium terminum illarum ~onum prorogari
xiij die Novembris quod erit anno xix Henrici VII ~one infrascripti servientes ad legem ex fide facti
prōcrĕātĭō, ōnis, f. (procreo), procréation : Cic. Tusc. 1, 31 ; Div. 2, 96 ; Nat. 2, 85 || progéniture : Vitr. Arch. 2, 9, 1 || production, fruit : Aug. Serm. 4 [Mai ].
Procuratio, in Statutis MSS. Conc. Avenion. ann. 1209.
Procurator, editum ex Charta ann. 1199. apud Marten. tom. 1. Ampl. Collect. col. 1023.
prōcreātiō ōnis, f
- procreo, a begetting, generation: liberorum: hominum.