pudescit

pŭdescit, ĕre, v. inch. n. [pudeo],

• to be ashamed (post-class.): piget, pudescit, poenitet, Prud. Cath. 2, 26: quos prius taedescit impudicitiae suae quam pudescit, Min. Fel. Oct. 28 fin.

pudēscit, ere, impers. (pudet), sich schämen, piget, pudescit, paenitet, Prud. cath. 2, 26: quos pudescit impudicitiae suae, Min. Fel. 28, 10. – ➳ pudescunt, Prud. Diptych. 28.

pŭdēscit, ĕre, impers., c. pudet, commencer à avoir honte : Prud. Cath. 2, 26.