punctatim
punctātim, adv. [punctum],
- condensed to a point, i.e. briefly, concisely, Claud. Mam. Stat. Anim. 3, 14.
pūnctātim, Adv. (punctum), in einen Punkt zusammengefaßt, kurz, Claud. Mam. de stat. anim. 3, 14, 1.
ad que ‥ se extendat plenitudo potestatis pape, non est forte facile ~atim dicere nec hoc intendo ad presens explicare
quando nulla conjunctio interponitur adjectivis, sed ~atim proferuntur adjectiva, ut hic: ‘mulier animum habet vagum, errantem, varium ‥’
clare, articulate et ~uatim ‥ legere
Cristus figuravit eos per scribas et pharizeos, eos ~atim in moribus imitantes
pūnctātim (punctum), bref : Mamert. An. 3, 14, 1.
Hanc donationem manibus nostris Punctatim firmavimus. Meisterlini
Hist. Rer. Noriberg. apud Ludewig. tom. 8. Reliq. MSS. pag. 69 : Quæso digneris
Punctatim ostendere gradum nostræ consanguinitatis. Utitur præterea Claud.
Mamert. de Statu animæ lib. 3. cap. 14. Vide in Punctum 2.