redemptus
rĕdemptus, a, um, Part., from redimo.
rĕdēmptus ou rĕdemtus, a, um, part. de redimo.
Redimitus, Coronatus. Missale Gothicum apud Mabillon. de Liturgia Gallic. pag. 213 :
Vere diversis infulis (B. M. Virginis) anima
Redempta : cui Apostoli sacrum reddunt obsequium, etc.Sunt quidam, qui contra
Ecclesiasticam Regulam pugnare videntur, et per testes Redemptos putant se ad
accusationem admitti debere, etc.
Ponit P. Altrannus quod P. Bonitus
vocavit eum en cuz tracher, Redemptum a curia.... Dixit etiam testis quod P. Bonitus et
uxor ejus vocaverunt P. Altran latronem, Redemptum a curia. Lit. remiss. ann.
1358. in Reg. 86. Chartoph. reg. ch. 501 : Ipsum Colardum dictus Johannes
contemptibiliter vocavit servum cornutum, Redemptum, etc. Lit. ann. 1378. tom.
6. Ordinat. reg. Franc. pag. 375. art. 1 : Habeant iidem consules eligere in
consiliarios dicti consulatus octo probos homines et prudentes, qui non sint aliquo
crimine delati, condempnati seu Redempti infamia vel ignominia. Et pag. 376.
art. 3 : Ipsi non eligent ad regimen dicti consulatus..... aliquem alium, quem
sciant delatum aut dampnatum seu Redemptum de aliquo crimine seu infamia. Vide
Redimere vitam.In mercatis Ravennates et Ferrarienses ita debent esse : quod
tantum quantum Ferrariensis acceperit a Ravenna pro suo Redempto in suo mercato, tantum
debet Ravennas accipere a Ferrariensi in suo mercato, et non plus. Nisi
intelligendum esse putes proxenetæ stipendium.redēmptus
- P. of redimo.