rentarius

rentarius [renta+-arius] 1 (as sb. m.) person responsible for collection of rent (or other usual or customary payment), rent-collector. 1270 prior et canonici ‥ concesserunt ‥ quadraginta solidatas annui et quieti redditus ‥ per manum ~ii S. Trinitatis qui pro tempore fuerit AncD A 7301; 1299 ego frater Galfridus ~ius ‥ prioris ‥ percepi ‥ sex libras communis monete de arreragiis novem librarum Ib. A 1644; si quis illo die se absentaverit gratis qui congrue posset eligi in ~ium, erit amerciatus ad viginti solidos Chain Bk. Dublin 228; 1308 ista ei concessa fuerunt eo quod per magnum tempus fuit ~ius dictorum Templariorum in London' DocExch 159; 1344 heymongere, ~ius ‥Willelmi de Hagham, colligit ‥ quarteragium de hominibus aquam querentibus MGL II 453; 1419 ~ius S. Antonii juratus quod non advocabit aliquos porcos euntes infra civitatem Ib. I 591; 1455 registrum sive rentale omnium reddituum ‥ scriptum per fratrem R. C. ‥ ~ium ibidem Rent. Glouc. 1. 2 one who pays rent, rent-paying tenant, rentaller. 1338 (1468) omnes eorum [sc. monachorum] homines necnon et ‥ servientes ac eciam omnes ~ii sui super terram dictorum monachorum habitantes quieti sint ‥ de theloneo Cart. Glam. II 200. 3 (as sb. f.) property upon which rent (or sim. payment) is payable or which yields rent (or similar income), tenement; cf. ME renter. 1461 unum mesuagium ‥ cum duabus ~iis et una pastura trium acrarum eidem mesuagio adjacent’ ‥. et una dictarum ~iarum Cl 313 m. 22d.; 1553 seisitus ‥ de novem tenementis, edificiis sive rentar’ eidem mesuagio ‥ pertinentibus Pat 852 m. 29.