repausatio
repausātio, ōnis, f. (repauso), der Ruhepunkt, Cassiod. de art. ac disc. lib. art. 1. p. 529 (b) ed. Garet u.a.
Etheldreda ‥ cum propter estum solis in loco quodam lassata quiesceret et parum sompni cepisset ‥ . ‥ vocatur locus ille ‘Etheldredestowe’, quod sonat ‘~o Etheldrede’
venustissima est etiam ~o in septima sillaba, ut hic: audaces fortuna juvat
distinccio ‥ est congrua respiracio sive ~o, sc. ubi nostra vox ‥ convenienter respirare videtur, ita ut in vocibus respiracio fiat ubi est in sensu litterarum congrua ~o, ut et diccionum et cantus una possit esse distinccio
dum irem ~onis cubitum et vellem dormitionis carpere somnum
ipse ‥ ad locum ‥ certaminis, triumphi, et ~onis ‥ proficiscitur
illuc peregrini et viatores securi veniebant, et ibidem post laborem tutam ~onem sumebant
velut in cruce distenta cruciatur, hoc unicum habens solatium quod unius sollicitudo multorum ~o est
ab hujus arboris umbra ‥ in qua et refrigerium habes ab estu, et ~onem a lassitudine, et reclinationem quoque ad somnum
ipsa ‥ vestre dilectionis specialitas erit nobis ‥ in laboribus ~o, in amaritudinibus dulcedo
carnalem †repansacionem [l. repausacionem ] et molliciem odit
rĕpausātĭō, ōnis, f. , repos : Cassiod. Lib. litt. 1, p. 529 Garet.
Antistes venerabilis Rothadus antiquior tunc
Suessorum regebat ecclesiastica commonitione promotam totius ordinis clericorum ac vulgi
manum, explorato Repausationis loco, etc. Pro Quies, somnus, vide in
Repausare 2.