restagnatio
rēstagnātĭo, ōnis, f. [restagno],
- an overflowing, inundation: Euphratis, Plin. 6, 28, 32, § 146; cf. id. 2, 67, 67, § 168: alvi, a rising, id. 11, 37, 66, § 176.
restāgnātio, ōnis, f. (restagno), I) das Austreten des Wassers, illius Oceani, Plin. 2, 168: Euphratis, Plin. 6, 146. – II) übtr., das Aufstoßen, Aufsteigen, alvi (des Magens), Plin. 11, 176.
~o aque [ME: ] eam cogit ascenderewater hwenne me punt it
ad ~onem aque vivarii de S. ‥ vices nostras ‥ committimus
restāgnātĭō, ōnis, f. (restagno), débordement : Plin. 6, 146.
Debordement, Regorgement; item Moles aquis opposita. Vox nota Plinio prima significatione. Privilegium Alberti Magdeburg. Archiepisc. ann. 1225. apud Ludewig. tom. 5. Reliq. MSS. pag. 24 :
Statuentes, ut civitas
aggerem seu Restagnationem ad lacum construere ac conservare et reparare perpetuis
temporibus expensis propriis teneatur. Concordia ann. 1228. ibidem pag. 58 :
Cum super dampnis dicte domus sancte Conegundis, que ex Restagnatione Sale,
occasione retinaculi molendini in Gummerst, que domus eadem sustinet et in posterum
cogitur sustinere, inter nos ad invicem questio verteretur, concordavimus in hunc modum,
etc. Videsis alium locum in Batura aquæ.
restagnātio, restagnatiōnis, f.: inondazione, straripamento Plin.