retentatio
retentātio, ōnis, f. (retento), die Zurückhaltung, Gregor. Tur. hist. Franc. 6, 11. p. 255, 33.
dominus Thomas Weylaund ‥ super ~one quorundam de suis, qui quendam nuper interfecerant, indictatus per inquisitionem convictus
Ascitus autem in pontificatum nono gloriosi Recesuinthi Principis anno, novem
annis et duobus fere mensibus clarus habitus fuit vitæ meritis et Retentatione
regiminis. Vide Retentare 1.Notum facio... dedisse domui Inimontis possessionem...
integre sine aliqua Retentatione in perpetuo possidendam. Galli diceremus
sans reserve. Vide Retenementum, Retenta et Retentus.