retentus
rĕtentus, a, um.
- a Part. of retendo.—
- b Part. of retineo.
rĕtentus, ūs, m. [retineo],
- a holding fast, grasping: vivosque imitata retentus (manūs), Claud. in Rufin. 2, 438.
1. retentus, a, um, I) Partic. v. retendo, w. s. – II) v. retineo, w. s.
2. retentus, ūs, m. (retineo), das Zurückhalten, Festhalten, Claud. in Rufin. 2, 438.
dedi eis totam culturam de H. absque omni ~u
1 rĕtentus, a, um, part. p. de retendo et retineo.
2 rĕtentŭs, ūs, m. , action de retenir [en parl. de la main] : Claud. Ruf. 2, 438.
Tradimus omne nostrum
jure et potestatem et dominationem, absque ullo Retentu, ad proprium alodem.
Charta Aymerici Archiepisc. Narbon. ann. 940. apud Mabill. tom. 3. Annal. Benedict. pag.
711. col. 1 : Sic damus Domino Deo et monasterio (S. Pontii
Tomeriensis) prædicto in perpetuum absque omni Retentu, libere et absolute, et
absque omni usatico, etc. Charta ann. 1142. in Probat. novæ Histor. Occitan.
tom. 2. col. 496 : Raymundus Pontii Comitis S. Egidii filius, et Dei gratia Comes
Tripoli......... concedit Umberto venerabili ecclesiæ Aniciensis Episcopo, absque ulla
obligatione et absque ullo Retento juris et dominii, etc. Vide
Retenementum, Retenta, et Retentatio 2.
retentus
- P. of retendo and of retineo.