retento
retento, to hold back firmly, keep back, hold fast
Frieze-Dennison Vergil
retentō, āvī, ātus, 1, intens. a.: to hold back; restrain, retard, 5.278. (retineō)
Could not find retentoque in Logeion dictionaries.
retentoque present active indicative 1st singular of retento
retentoque perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular of retendo
retentoque perfect passive participle neuter dative singular, perfect passive participle masculine dative singular, perfect passive participle masculine ablative singular, perfect passive participle neuter ablative singular of retineo
rĕtento, āvi, ātum, 1, v. freq. a. [retineo], to hold back firmly, to keep back, to hold fast (rare; not in Cic.).
- I Lit.: cur me retentas? Plaut. As. 3, 3, 1 (591); id. Rud. 3, 6, 39 (877); cf. agmen, Liv. 10, 5: legiones, Tac. H. 4, 13: fugientes, id. ib. 5, 21: admissos equos, Ov. A. A. 2, 434; cf. frena, id. Am. 2, 9, 30: puppes, Tac. H. 2, 35; Luc. 3, 586: vires regni, id. 4, 723: pecuniam, calones, sarcinas, Tac. H. 4, 60: caelum a terris, i.e. to hold apart, Lucr. 2, 729: iste qui retentat sese tacitus, quo sit tutus, restrains himself, Auct. Her. 4, 49, 62.—
- II Trop.: iras, i.e. to suppress, Val. Fl. 3, 97.—
- B Transf., to hold back from destruction, preserve, maintain: (mens divina) Quae penitus sensus hominum vitasque retentat, Cic. poët. Div. 1, 11, 17.
rĕ-tento (-tempto), āvi, ātum, 1, v. a.,
- to try or attempt again, to reattempt (a poet. word of the Aug. per.): timide verba intermissa retentat, Ov. M. 1, 746: preces, id. ib. 14, 382: fila lyrae, id. ib. 5, 117: referoque manus iterumque retento, id. H. 10,11: viam leti, id. M. 11, 792: studium fatale, id. Tr. 5, 12, 51: arma, Luc. 2, 514: memoriam meam, Sen. Ep. 72, 1: nec audent ea retentare, quorum vitia retractando patescunt, id. Brev. Vit. 10, 2: nec vana retentet spes Minyas, move or affect again, Val. Fl. 5, 679. —With inf.: saepe retentantem totas refringere vestes, Ov. M. 9, 208.
1. retento, āvī, ātum, āre (Intens. v. retineo), zurückhalten, festhalten, I) eig.: alqm, Plaut., Liv. u.a.: agmen, Liv.: dum fugientes retentat, Tac.: caelum a terris, entfernt halten, Lucr. – se ret., Cornif. rhet. – II) übtr.: a) übh.: iras, unterdrücken, Val. Flacc. 3, 97. – b) vom Untergange zurückhalten, erhalten, sensus hominum vitasque, Cic. poët. de div. 1, 17.
2. re-tento (retempto), āvī, ātum, āre (re u. tento), wieder versuchen, veroa, Ov.: viam leti, Ov.: fila lyrae, noch einmal in die Saiten greifen, Ov.: studium, Ov.: memoriam, Sen.: vota dimissa, eine aufgegebene Hoffnung von neuem fassen, Val. Flacc. – spes alqm retentat, bewegt, treibt wieder, Val. Flacc. – m. folg. Infin., Ov. met. 9, 208.
See: retentare
1 rĕtentō, (13) āvī, ātum, āre, fréq. de retineo, tr., retenir, contenir, arrêter : Pl. Rud. 877 ; Liv. 10, 5 ; Tac. H. 4, 13 ; frena Ov. Am. 2, 9, 30, serrer le frein ; cælum a terris Lucr. 2, 729, maintenir le ciel distant de la terre || [fig.] maîtriser, contenir : Val. Flacc. 3, 97 || préserver, conserver : [poet.] Cic. Div. 1, 17.
2 rĕtentō (13) (temptō), āvī, ātum, āre (re, tento), tr., toucher de nouveau [les cordes de la lyre] : Ov. M. 1, 746 || essayer de nouveau, tenter une seconde fois : Ov. M. 11, 792 ; [av. inf.] Ov. M. 9, 208 || [fig.] revenir sur [qqch.], repasser [dans son esprit] : Sen. Brev. 10, 2 || reprendre, ressaisir [pr. et fig.] : Luc. 2, 514 ; Val. Flacc. 5, 679.
- 1. tegenhouden, vasthouden [agmen; fugientes];
- 2. (metaf.) behouden, instandhouden [sensūs hominum vitasque].
retentō (1) —, —, āre, freq.
- retineo, to hold back firmly, keep back, hold fast: agmen, L.: admissos equos, O.—To preserve, maintain: sensūs hominum, C.poët.
re-tentō (2) see retempto.