ruarius
Ruariadicitur in Bulla Clementis IV. PP. apud Hemeræum in Augusta Viromand. ann. 1260. Illud fuit perpetuum. ut auctor est idem Hemeræus pag. 187. qui addit,
Ruarios
inter Canonicos sortem etiam invenisse, id est, in Canonicorum Collegio sedem
habuisse. Idem sub ann. 1206. ait, sententia judicum, a Sede Apostolica datorum, dictum
fuisse, Ruarios esse Ecclesiæ Clericos, et Capitulo æque ac Decano fidelitatem jurare
debere. In Charta Joannis Decani S. Quintini ann. 1226. apud eumdem pag. 209.
refertur, Burgenses S. Quintini primo per Ruarios, postea per Sacerdotes, qui
successerunt illis Ruariis, consuevisse hactenus intra claustrum Ecclesiæ Decanum facere
judicari. In Tabulario N. D. Viromanduensis Chartam Werrici Decani S. Quintini ann.
1159. subscribit Hugo Ruarius, cum Theodorico Custode, et aliis. Ex Bulla laudata Clementis constat primo
Ruariæofficium a Capitulo solitum conferri, sed ex prædictis vix eruitur, quale illud fuerit, et unde nomen duxerit ; nisi
Ruariusis fuerit, qui istius Ecclesiæ partis, quam
Rugam, seu
Ruevocabant, curam habuerit, de qua copiose egimus in Descriptione ædis Sophianæ, ubi docuimus,
Rugamappellari, vestibulum Presbyterii, seu
Bematis, quod plateæ inter Presbyterium et Chorum formam referret.
Ruyersenim in aliquot Consue tudinibus Belgicis iidem sunt, qui aliis
Voiers, quibus scilicet
viarumseu
rugarumjurisdictio competit. Vide Consuetudines Seclinens. Bethun. Lilleriens.
Rugnavius.