seminatio
sēmĭnātĭo, ōnis, f. [semino],
- a breeding, propagation, Varr. R. R. 2, 6, 3; Ambros. de Noë, 29, 107.
sēminātio, ōnis, f. (semino), die Befruchtung, Zeugung, Varro r. r. 2, 6, 3. Ambros. de Noë 29. § 107 u.a. Eccl.
semino, -as, unde seminator, seminatus, ~o
ad tempus ~onis ‥ aravit et seminavit terram illam
in cultura orti cum aratro et ~one xvj d.(
mense ‥ illo, quo rejungitur cultrum aratro, solentque homines exire in agros, causa primarie ~onis
ipsi herbe primam seminis attribuit ~onem
herciaturam et cetera pertinencia ad ~onem bladorum
pro ~one glandium infra parcum de Beurepair ‥ viij d.
de ~one terre dicti manerii de semine hyemali
quasi hec ~o illam messionem exigit sibi debitam
falso ergo dictum est nos per hoc discordiam inter ordines seminasse, et caveant sibi ab hujusmodi ~one
causantibus ‥ dogmatizationibus ac heresum predictarum ~onibus
verbi divini ~onem
post messionem usque ad ~onem
fructuum ‥ percipiat porcionem et etiam si post ~onem decesserit fructus omnimodos successor percipiat
sēmĭnātĭō, ōnis, f. (semino), procréation, reproduction : Varro R. 2, 6, 3.
Dedit etiam eis Petrus miles de
Noveroel, assensu uxoris suæ et filiorum, tres essinos terræ Seminationis in
perpetuum. Vide supra Sementaticius et Semeurus.