sententialis
sententĭālis, e, adj. [sententia], = Gr. γνωμικός,
- in the form of a sentence, sententious, Cassiod. Rhet. 13, p. 499, 22; Isid. 2, 9, 11.—Hence, adv.: sententĭālĭter, in the form of maxims or axioms, sententiously (post-class.): et alia plurima, quae sententialiter proferuntur: nec haec apud Vergilium frustra desideraveris (Ecl. 8, 63): Non omnia possumus omnes, etc., Macr. S. 5, 16; so Tert. Carn. Chr. 18 med.
sententiālis, e (sententia) = γνωμικός, in Form und Art einer Sentenz, gnomisch, Cassiod. de rhet. 13. p. 499, 22 Halm. Isid. orig. 2, 9, 11.
res ‥ eo processit, ut principum totius imperii calculo ~i prolato, dux exilium cogeretur subire
quod littere Romane sedis pro nobis urgentissime vel etiam ~es suum in nullo consequuntur vigorem
super calculo ~i scripte sunt littere in membrana corporis crucifixi
idem enim erat Deus et homo; ideoque ~em habebat voluntatem
concordancie ~es breves
sententĭālis, e (sententia), qui a la forme dʼune sentence, sentencieux : Cassiod. Lib. litt. p. 499, 22 ; Isid. Orig. 2, 9, 11.