siticines
sĭtĭcĭnes, um, m. [1. situs-cano],
- musicians at funerals, Cato ap. Gell. 20, 2; Non. 54, 26 sq.
Nos
autem in Capitonis Atei conjectaneis invenimus Siticines appellatos, qui apud sitos
canere soliti essent, hoc est, vita functos et sepultos ; eosque habuisse proprium genus
tubæ, a cæterorum differens. Hanc tubam reliquis longiorem latioremque fuisse
docet Hieronym. Magius Miscell. lib. 1. cap. 13.