solacius

solacius [LL] 1 who or that provides comfort or assistance, consoling, helpful. replicavit ‥ cuncta, quae sibi adversa, quaeve in adversis ~cia provenissent Bede HE IV 22 p. 251. 2 (as sb.) helper, assistant, deputy: a (m., of monk); b (f., of nun). a habent comitem literatum a priore sibi associatum, vel ab ejus ~tio si prior defuerit Inst. Sempr. lxiv*; si [fenestre] ampliores reperte fecerint, prior et cellarius ‥ carpentarius et eorum ~cii ‥ priventur Ib. *lxxv; omnibus nostris clericis et laicis ‥ clausturam sanctimonialium ingredi sine mandato et assensu prioris vel ejus ~tii ‥ interdicimus Ib. lxxvi*; 1242 mandamus ‥ quod omnia bona et possessiones abbatis Malleacensis de prioratu S. Petri de Olerone ‥ simul et bona et possessiones ~ii ejusdem prioratus cum furno suo predicto ~io ‥ sine dilacione restitui faciatis RGasc I 57b (= Pat 52 m. 8).  b nec subcellarie vel alie obedientiarum ~tie aliqua inutili occasione inde se absentare presumant Inst. Sempr. *lxxx.