spirabilis
spirabilis, that may be breathed, respirable
Frieze-Dennison Vergil
spīrābilis, e: adj. (spīrō), that may be breathed; vital, 3.600.
Could not find spirabilique in Logeion dictionaries.
spirabilique neuter ablative singular, masculine dative singular, feminine dative singular, neuter dative singular, feminine ablative singular, masculine ablative singular of spirabilis
spīrābĭlis, e, adj. [spiro], that may be breathed, good to breathe, breathable, respirable.
- I Lit.: terra circumfusa undique est hac animali spirabilique naturā, cui nomen est aër, Cic. N. D. 2, 36, 91; cf. id. ib. 2, 6, 18; id. Tusc. 1, 17, 40; 1, 29, 70.—
- II Transf. *
- A Pass., that serves to sustain life, vital: per sidera testor, caeli spirabile lumen, Verg. A. 3, 600.—*
- B Act., that can breathe, fitted for breathing, respiratory: viscera, Plin. 9, 7, 6, § 17.
spīrābilis, e (spiro), I) atembar, luftig, luftartig, a) übh.: animus, Cic.: natura, Cic. – b) zum Leben dienlich, lumen caeli, Verg. Aen. 3, 600. – II) zum Atmen geschickt, einatmen könnend, viscera, Plin. 9, 17.
quamdiu aura naribus ~i ocellorumque convolatu cernibili potiatur
~is ‥ est in inferiori; non enim superiorem aerem propter nimiam subtilitatem attrahere possumus
~e esse proprium aeris
mobilis, humidus est, levis et spirabilis aer
omne ~e ex vita sola animabili omne sui gaudium soleat possidere
solus vite flatus per gutturis fistulas ~es anhelitus profligavit
perpetuam sibi [vitam ] ‥ ~em scilicet et inexspirabilem ‥ comparare
spīrābĭlis, (16) e (spiro), ¶ 1 respirable, aérien : Cic. Nat. 2, 91 ; Tusc. 1, 40, etc. || lumen spirabile Virg. En. 3, 600, le jour que nous respirons, cf. Racine Iphig. 2, 1 ¶ 2 fait pour la respiration : Plin. 9, 17.
- 1. van lucht, om mee te ademen [animus; natura];
- 2. door lucht bewogen, pneumatisch [genus machinarum].
spīrābilis e, adj.
- spiro, that may be breathed, respirable: natura, cui nomen est aër: caeli lumen, vital, V.