spiratio
spīrātĭo, ōnis, f. [spiro].
- Lit., a breathing (post-class.), Scrib. Comp. 47; 180.—
- II Transf., the breath: odor spirationis, Scrib. Comp. 185; 197.
spīrātio, ōnis, f. (spiro), I) das Hauchen, Atmen, Scrib. Larg. 47 u.a. – II) meton., der Atem, Scrib. Larg. 185 u.a.
~one suprema ‥ terminavit ‥ vitam
notiones ‥ sunt quinque ‥ sc. paternitas, innascibilitas, filiatio, processio, et communis ~o. istarum ‥ tres sunt Patris sc. innascibilitas, paternitas, et communis ~o, due Filii, sc. filiatio et communis ~o, una ‥ Sanctus Spiritus ‥ sc. processio
de proprietate que inest tam Patri quam Filio respectu Spiritus Sancti, que potest appellari ~io
Pater ‥ paternitate est auctor Filii, sed ~one est auctor Spiritus Sancti
~o activa
~o passiva
illa que pertinent ad intellectum, habent respectum ad gignitionem, que ad voluntatem ‥ ad ~onem
quinque ponuntur relaciones inter personas divinas ‥ ut generantur vel paternitas, generacio vel filiacio, et processio vel passiva ~o
spīrātĭō, ōnis, f. (spiro), souffle [du vent] : Scrib. Comp. 47 || respiration, haleine : Scrib. Comp. 185.
Quicumque officiales convicti fuerint se fecisse aliquod sacramentum, vel aliquam
aliam obligationem, sive Spirationem contra civitatem, etc.