spiramen
spīrāmen, ĭnis, n. [spiro].
- A breathing-hole, passage for the breath, air-hole, thrill, vent (poet. and very rare): spiramina Naris, Enn. ap. Prisc. p. 691 P. (Ann. v. 265 Vahl.); Luc. 2, 183: sunt qui spiramina terris Esse putant, id. 10, 247; cf.: spiramina laxanda, Plin. 32, 10, 42, § 123.—
- II Abstr., a breathing, blowing (poet. and in post-class. prose), Luc. 6, 90: ventorum spiramina, Amm.17, 7, 11: reficit spiramina fessi ignis, Stat. Th. 12, 268: lacessitus longo spiraminis actu, Claud. Magn. 36: interclusis spiraminibus interire, Arn. 2, 133.— Of the Holy Ghost, Rust. Help. Carm. 77.
spīrāmen, inis, n. (spiro), I) eine Öffnung, aus der gehaucht, geblasen, geatmet wird, das Luftloch, naris, Lucan.: interclusis spiraminibus interire, Arnob. – II) das Hauchen, Blasen, Atmen, Stat. u. Amm.: secundo u. adverso spiramine, Luft, Veget. mil.
palpitat atque aditu spiraminis intercepto [] Prudent. Psych. 594
eandem denique terram quamdiu ~ine attrahendo vel emittendo frui valeat ‥ possideat
cervus ‥ canum odorantium ~inibus ‥ apparuit
gutturi os stetit infixum; quo ~inis iter intercipiente, cecidit [mulier ] similis exanimi
omnibus ‥ membris desolutis, ultima ~ina trahens jacebat
hoc erit non fenestram, sed ostium aperire, et succense fornaci follium admovere ~ina
de suis dominus thesauris flamina / producit: exeant ergo spiramina / et in sathanica ferantur agmina
anguem ‥ dirum ‥ ~ine et tartareo nocivum veneno
insulam ‥ aromatum odoriferis ~inibus inflari cerneres
hoc ‥ spiraminis odore nonnulli pristina potiti sunt sanitate
liliis ‥ unde ~ine reficiatur odorum
da spiramen veri floris, / florem fructus et odoris
Corycus ‥ unde crocus plurimus et optimus venit, ~ine flagrancior, et colore plus aureo
exanimis jacuit ‥ et spiraminis exsors
nasci gelido natum de viscere matris / vere que numquam sensit spiramina vitae
dum vero vitale ~en suum foverit corpus
extima vitae / spectanti dum preteritae spiramina reddat
sic miseranda jacet, quasi nec spiramen haberet
attrahitur [aer ] tanquam vite spiramen aperte, / os, nares, pulmo, cor, jecur, ista docent
mox intercepto anhelitu vitalique ~ine prepedito
‘non permanebit spiritus meus’ [], i. anima quam dedi eis i. ~en Gen. vi 3
[sacrae genetricis ] quae verum genuit lumen de lumine patris; / quem clamant Titan almo spiramine vates
virginibus vates dum primo exempla Johannes / edidit affatim sacro spiramine plenus
Matheus e sacro totus spiramine fretus
vir apostolicus, sancto spiramine fretus
Adam ‥ almo ad sui similitudinem instinctum ~ine(
agebas ‥ divino quodam ~ine vitam
ejus causam infortunii divino agnoscens ~ine
Spiritus sanctus est Patris et Filii sacrum ~en nexusque amorque
ecclesiasticum officium in quo habetis sponsum alloqui et ejus suscipere ~ina
opprimit et vigiles sopor ecce gravissimus omnes / ceuque forent ebrii ‥ / sic simul horrisono stertunt spiramine cuncti
fracto venti federe / ‥ spissa statim spiramina / duelli ducunt agmina(
ventorum ~ina eis in prosperum cedere non videbant
aquilonis rigore flagella hortum tuum: hoc quasi verbere excita torporem ejus, ut avidius ad austri se lenia ~ina conferat
auster ‥ aquiloni de suo incalescenti ~ine prorsus invidit
quando venti suo ~ine aquas in aere trahunt
de naribus ‥ concede mihi ut quicquid putridinis vitiorum per mea ~ina in memetipsum contraxi, mihi indigno omnia dimittas
spīrāmen, ĭnis, n. (spiro), ¶ 1 ouverture par où passe lʼair ; fosse nasale, narines : Enn. Ann. 260 ; Luc. 2, 183 || soupirail : Luc. 10, 247 ¶ 2 souffle, haleine : Luc. 6, 90 ; Amm. 17, 7, 11 ; Stat. Th. 12, 268.
- 1. het ademen, ademhaling; uitademing;
- 2. (meton.) luchtgat [naris].
Spiras dicimus replicationes funium in
navibus. Hinc Spiramina vocantur revolutiones novem mensium. Maius in Glossar.
novo. Vide Spira 2.