substantivus
substantīvus, a, um, adj. [substantia], self-existent, substantive (post-class.).
- I In gen.: res, Tert. adv. Prax. 26; id. adv. Hermog. 26.—
- II In gram.: substantivum verbum, the substantive verb, i.e. sum (a transl. of the Gr. ὑπαρκτικόν), Prisc. p. 812 fin. P.
substantīvus, a, um (substantia), selbständig, für sich selbst bestehen könnend, res, Tert. adv. Prax. 26 u.a.: verbum, das Verbum sum als selbständiges Prädikat, Prisc. 8. 51.
solum hominem dicimus habere animam ~am, quae et exuta corpore vivit
habent ‥ quedam animalia ‥ robur ~um sibi innatum ut aper dentes, leo ungues, taurus cornua
solent ‥ dictiones ~e neutri generis poni in designatione essentie, masculine in designatione persone
nomina sunt inventa que possent adjici ~is, et eorum vim et naturam quodammodo depingerent ‥ sicut enim accidentia substantiam vestiunt et informant, sic ‥ ab adjectivis ~a informantur
o quam eleganter adjectivum depingit ~um cum honesti mores naturalia ornant!
nomina ‥ neutri generis que aut ~a sunt aut substantivata ad essentiam pertinent
item verbis in ‘or’ desinentibus desunt tempora praeterita perfecta ‥ et futurum conjunctivi sed per participia ‥ et verbum ~um ‘sum’ declinantur, ut ‘amatus sum, amatus fueram, amatus ero’ etc.
ab hoc verbo ~o ‘sum es est’
ut in verbis ~is et vocativis ‥ ~a enim sunt in quibus predicatur composicio in quantum agens est ‥ et sunt tria ‘sum, fio, existo’ a triplici genere compositionis
substantīvus, a, um (substantia), substantiel : Tert. Prax. 26 || substantivum verbum Prisc. Gramm. 8, 51, le verbe substantif [t. de gramm.].