thius
thīus (tīus), ĭī, m. (θεῖος), oncle : Isid. Orig. 9, 6, 15.
Tius Græcum nomen est.
Patruus, frater fratris est. Thii, id est, patrui vel avunculi, ut exponit
CoquilleCent. de Nivern. pag. 418. Occurrit hæc vox pluries in Nov. 118. cap. 3.
Thius Regis Persarum, Princeps
et Dux exercitus. Chronicon Comitum Capuæ § 3 : Projectus est de eadem
civitate a Pandone Thio suo. Pactum Gregorii Ducis Neapolitani ann. 911 :
Joannes Consul et Dux, Gregorius Thius ejus. Charta Hispan. æræ 819. apud
Sandovallium in Sylone Rege : Et sic postea conjunctus pariter cum idem prædicto
tuo Tio domino Ita in alia apud Colmenarezium in Historia
Segoviensi cap. 13. § 13. Hist. Miscella : Ubi erat Isbaali Thius Madi.
Theophanes, Volo autem, ut domnæ Paterichiæ meæ, etc.
Spelmannus emendat Patheriæ Thiæ meæ, quomodo Codd. bonæ notæ præferre monet vir doctus nuperus operum S. Gregorii editor, quosdam etiam
amitæ, pro
thiæ. Charta Rudesindi Dumiensis Episcopi æræ 930. apud
Yepez:
Et villa ipsa
monasterio integra in Faro ex dato Tiæ meæ dominæ Gunterodis, etc. Alia æræ
1111. apud eumdem tom. 6. pag. 450 : Et de ipsa villa, quæ dedit mihi illa Tia mea,
etc. Vide Chronicon Petri Reg. Aragon. edit. a Carbonello lib. 1. cap. 2. et
Anton. Brandaonem tom. 3. Monarch. Lusitanæ fol. 90.