tincturarius

tincturarius [CL tinctura+-arius], teinturarius [AN teinturer], dyer. 1201 consideratum est quod tincturarii faciant officium suum sicut consueverant usque in adventum domini regis in Angliam (Lincs) CurR 20; c1204 hiis testibus ‥ Petro teinturario et Nicholao fratre suo Cart. S. Greg. Cant. 54; ? a1216 concesserunt Stephano teinterario terram (Middx) AncD A 2503; Vivianus mercerius filius Ordnothi tincturarii Reg. S. Aug. 588; 1269 de firma tingtur' per annum (Yorks) MinAc 1087/6 r. 3A (cf. (Penrith) Doc. Scot. I 2: 1286 de xiiij li. xj s. j d. de firmis molendinorum, unius furni, mensurarum, tingtorum, et braciatrium).