trajector
trājectŏr, ōris, m. , celui qui traverse : Prud. Ham. 875.
Gauscelinus per amicos suos, potentes civitatis, acrius monachum
repetit ; at illi a fratribus clanculo persuasi, verbis multa agentes, ut inter
hujusmodi Trajectores assolet fieri, tandem precario rem
componunt. Vide supra Tractator 5.