usurarius

ūsūrārĭus, a, um, adj. [usura].

• That serves or is fit for use, of which one has the use or enjoyment, = usuarius: puer, Plaut. Curc. 3, 12 (382): uxor, id. Am. 1, 2, 36 (498).—
• II Of or belonging to interest or usury, that pays interest: aera, Plaut. Truc. 1, 1, 53 (74): pecunia, at interest, Dig. 16, 2, 11: debitum, ib. 3, 5, 5 fin.; 3, 5, 37 fin.: debitor, ib. 21, 1, 7.

ūsūrārius (ussūrārius), a, um (usura), I) zum Gebrauche-, zur Benutzung dienend, bes. auf gewisse Zeit, uxor, Plaut. Amph. 498: puer, Plaut. Curc. 382. – II) zu den Zinsen gehörig, aera, Plaut.: pecunia, verzinst, ICt. u. Porphyr. Hor. sat. 1, 2, 14: debitor, ICt. – Plur. subst., ūsūrāriī, ōrum, m., die Zinsennehmer, Geldausleiher, Wucherer, Acro Hor. carm. 1, 3, 8 H.

usurarius [CL], of or pertaining to lending of money at (esp. excessive) interest, usurious (also transf.). b (of borrowed sum) subject to (esp. excessive) interest. c (of person) who lends money at (esp. excessive) interest, (also as sb.) money-lender, usurer. c1167 ociari in talento Domini, et ~iam virtutum accessionem negociatione sollicitudinis et laboris non exercere J. Sal. Ep. 217 (196) p. 280; qui tempus ‥ ~ia quadam accessione ‥ in vite dispendia prodigit Id. Pol. 389C; causis et negociis heretice et schismatice apostasie et ~ie pravitatis Stat. Linc. II 318; homo est obligatus ad computum et restitutionem, si fuit usurarius et de pecunia ~ia fuit ditatus et non vult restituere Holcot Wisd. 118.  b ? 1170 ego diffusiores expensas faciens me debitis ~iis oneravi P. Blois Ep. 51. 155A; debitum erat ~ium; transierunt tres anni ex quo usuras non solvisti Vac. Lib. paup. 69.  c si ~ius non est ordinandus ‥ est removendus juxta decreta conciliorum Alcuin Dub. 1080C; non arcetur ab introitu ecclesie meretricula, non ~ius, non latro W. Malm. GR II 202; ~ios ‥ defendit rex Eadwardus ne esset aliquis in regno suo (Leg. Ed.) GAS 668; c1224 nullus symoniacus, homicida, excommunicatus ‥ ~ius [Conc. I 596a: †furarius], incendarius ‥ ad quoscunque ordines presumat accedere Conc. Syn. 147; s1252 an aliqui clerici seu capellani sint frequentantes tabernas, negotiatores, ~ii, pugnatores, vel exercentes mercata in habitu penitus indecenti Ann. Burton 297; 1274 cupiditatis vicium †usuraiis [l. usurariis] annexum non formidans (Chanc. Misc.) S. Jers. II 47; 1275 M. ‥ fuit Christiana ~ia que mortua fuit Hund. I 447a; oportuit dominum regem ‥ resolvere ‥ mercatoribus usuariis [ed. OMT: ~iis] viginti millia librarum Chr. Angl. 78.

ūsūrārĭus, (14) a, um (usura), ¶ 1 dont on a lʼusage, dont on jouit : Pl. Amph. 498 ¶ 2 usuraire, qui concerne lʼintérêt de lʼargent, dʼintérêt : Dig. 16, 2, 11 ; 21, 1, 7.